มกจัง's Blog *A*//

 ---------------------------------------------------------

ความรู้สึกหลังดูจบ :: ความรู้สึกดีๆเกิดขึ้นเยอะแยะมากมายมหาศาล…มันทำให้เรารู้สึกว่าชีวิตเราเนี่ยโชคดีมากเลยนะ เหมือนมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาเพียบ

พอดูเสร็จก็นั่งคิด…ถ้าเราเป็นโรคแบบนี้(ร่ายกายจะค่อยๆเป็นอัมพาตไปทีละส่วน)

เราจะทำยังไง

เราจะมีกำลังใจต่อเหรอ

เราจะมีชีวิตอยู่ได้มั้ย…

ซึ่งเราตอบไม่ได้อะ พอคิดได้แบบนี้แล้วรู้สึกสงสารแล้วก็ชื่นชมคุณอายะจับใจ

ขนาดแค่คิดสภาพตัวเองมือซ้ายใช้การไม่ได้(ถนัดซ้าย)ก็แบบลมแทบจับละ วาดรูปก็ไม่ได้ เขียนหนังสือก็ไม่ได้ ใช้คอมก็ไม่ได้(พิมพ์ยาก)แต่งนิยายก็ไม่ได้(พิมพ์ยากเช่นเคย) แล้วก็อีกร้อยแปดประการ…

คิดแล้วปลง= =’’

พระเจ้าคะ ขอให้มือหนูใช้งานได้ไปตลอดชีวิตด้วยเต๊อะ

แล้วก็มีอาการบ้าๆหลังดูจบ…วันอาทิตย์ขึ้นรถไฟฟ้าเดินไปเรียนพิเศษที่สยาม…

 “เออ - - ในระหว่างที่ตรูเดินได้ ตรูก็เดินเยอะๆดีกว่าฟ่ะ” <<< คิดได้ประมาณนี้ล่ะ แล้วหลังจากนั้นก็ชอบตอนเช้าวันอาทิตย์เวลาเดินไปเรียนที่สุดเลย (ไม่ได้โม้)

เดินไปฟังไอพอตไป อินกะเพลง =w=’’ หาความสุขง่ายๆใส่ตัว (ไม่ได้คิดว่าซักวันจะเดินไม่ได้ แต่ใครจะรู้อะ อนาคต…)

ก็เหมือนว่าเรามองโลกในแง่ดีมากขึ้นนะ =A=’’ คิดได้ว่าเรามีชีวิตธรรมดามีความสุขแบบนี้ จะไปมองให้มันร้ายๆทำไม ระหว่างที่เก็บเกี่ยวช่วงเวลาแห่งความสุขในทุกๆวันได้ เราก็อย่าปล่อยให้มันเลยไปเถอะ…

-------------------------------------------------------

สรุป :: แนะนำให้ใครที่ยังไม่ได้ดู…หามาดูเลยนะค๊า รับรองไม่ผิดหวัง!! เรื่องนี้ให้อะไรได้มากกว่าน้ำตาจริงๆ ให้สิบดาวเลย

-----------------------------------------------------------

คำเตือน :: ใครที่เป็นโรคแพ้หนังเศร้า บ่อน้ำตาแตกง่าย เตรียมทิชชู่(นิ่มๆ)ไว้ให้พร้อม(ถ้านั่งดูคนเดียวยิ่งจำเป็น) เพราะถ้าทิชชู่แข็งมันจะเช็ดจนแสบตาแสบจมูก (น้ำตา น้ำมูก น้ำลาย กรี๊สสๆ แอบโสมากๆ)

-----------------------------------------------------

= =’’ อัพมายาวเชียว

ช่วงนี้ยังปิดเทอมอยู่ ก็อยากจะอัพเยอะๆ พอเปิดเทอมแล้วคงจะไม่มีเวลาอัพ ฮือๆ TTwTT การบ้านๆ ฮึกๆ เซ็งเป็ด -3-

ทั้งหมดนี่คงไม่เรียกว่ารีวิวกับสปอยล์หรอกเนอะ... ^^’’

หวังว่าคงเป็นประโยชน์ให้กับใครที่กำลังคิดว่า"จะดูดีมั้ย" ไม่มากก็น้อยนะคะ

m(_ _)m