ฉบับที่สี่

 

 

 

สวัสดี ฉบับนี้ฉันจะมาเล่าเรื่องให้ฟัง

แน่นอนว่ามันต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวฉัน เพราะคนเขียนจดหมายฉบับนี้คือฉัน 

เธอคงไม่คิดว่าฉันจะเล่าเรื่องหมีสีน้ำตาล หรือกระต่ายน้อยสีชมพู หรือแพะที่เอาแต่กระโดดหรอกนะใช่มั้ย มันคงน่าสนุกดีถ้าหากฉันเล่าถึงพวกเขา แต่เนื่องจากเนื้อที่กระดาษมีจำกัด ขอฉันเล่าเกี่ยวกับตัวฉันก่อนนะ

 

สองสามวันที่ผ่านมานี้ มีข่าวลือแพร่สะพัดทั่วเมืองของฉัน เธอคงจะไม่รู้หรอกเพราะเธออยู่เมืองข้าง ๆ ฉันนี่หน่า ฉันไม่คิดว่าข่าวลือจะลุกลามไปที่เมืองของเธอหรอกนะ

แต่จะว่าไป

ฉันได้ยินว่าข่าวลือนี้มันมาจากเมืองข้าง ๆ แหละ

ช่างปะไร 

เอาเป็นว่า มันคือข่าวลือเกี่ยวกับนักแต่งเพลงคนหนึ่ง ได้ยินว่าเขาจะออกเดินทางน่ะ ไปตามหาบทเพลงที่แท้จริง ซึ่งสิ่งนั้นคืออะไรหลับใหลอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้ ตัวเขาเองก็ไม่รู้เลย นี่สินะที่ผู้คนเรียกกันว่าการตามหา

 

ทีนี้ พอฉันได้ยินข่าวลืออย่างฉันเล่าไปในด้านบน เนื้อหาของมันก็ไหลเข้าหูซ้ายเข้าไปในสมองฝังแน่นในโสตประสาทของฉัน แล้วก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด

 

บทเพลงที่แท้จริง มันคืออะไรกันนะ

 

(เธอพอจะรู้บ้างไหม หากมีข้อสันนิษฐานอะไรใด ๆ ช่วยเขียนตอบฉันมาด้วย ฉันยินดีที่จะรับฟัง และฉันก็อยากรู้ด้วยว่าเธอจะคิดเหมือนฉันไหม)

ฉันมีความเห็นว่าเพลงปรกติที่นักแต่งเพลงบรรจงเขียนออกมาก็มีความไพเราะมากอยู่แล้ว ถ้าแบบนั้นมันขาดอะไรไปล่ะ

ถ้อยความที่พรรณาถึงท้องฟ้าอันกว้างไกล พงไพรอันไพศาล ท้องทะเลลึกสีเทอร์ควอยซ์ หมู่ดาวดารดาษและกลุ่มเมฆที่เต้นรำกันเบื้องบน

บทเพลงที่แท้จริง มันคืออะไรกันนะ

 

ในบ้านสีครีมเหมือนแป้งขนมปังที่เพิ่งนวดถัดออกไปจากปราสาทของฉันในทิศเหนือสามช่วงตึก เหล่าหนูแกสบี้กระซิบกระซาบกันว่า (ฉันคิดว่าเป็นพวกเขานะ เพราะในบ้านนั้นมีแต่เนยแข็ง)

"สิ่งที่หายไปคือความรู้สึกนั่นเอง "

ความรู้สึก? 

นั่นอาจจะเพราะเขามาจากเมืองแห่งลายเส้นก็เป็นได้ ในตัวของเขาจึงมีแต่ธาตุอากาศอันว่างเปล่า แต่ฉันก็ไม่แน่ใจ เพราะในธาตุอากาศมีทั้งออกซิเจน ไนโตรเจน คาร์บอนไดออกไซด์ และธาตุอีกหลายอย่างที่เยอะเกินว่าสมุดโน๊ตของฉันจะบันทึกไว้ได้ครบ เพราะฉะนั้นมันไม่น่าจะว่างเปล่า แต่ความรู้สึกอาจจะไม่ชอบอยู่ในธาตุอากาศก็ได้ 

ฉันไม่รู้หรอก นั้นก็เป็นแค่สิ่งที่ฉันตั้งข้อสันนิษฐานขึ้นมาเฉย ๆ 

 

และห้าหลังถัดออกไปทางทิศตะวันออกจากสวนดอกลิลลี่ของฉันในบ้านสีเงินระยิบระยับ เหล่าแมงมุมม่ายสีดำร้องเพลงประสานเป็นเสียงเดียวกันว่า (ฉันไม่เห็นเพื่อนบ้านคนไหนเข้าใกล้บ้านหลังนั้นเลย เพราะฉะนั้นพวกเขาต้องอันตรายมากแน่ ๆ )

"สิ่งที่หายไปคือความรักนั่นเอง "

ความรัก?

นั่นเป็นเพราะเขามีแต่เส้นขอบรอบนอก ไม่มีหัวใจอยู่ด้านในงั้นหรือ

ข้อสันนิษฐานนี้ก็เป็นไปได้เช่นกัน

 

แล้วตัวเธอมีความเห็นอย่างไรบ้าง 

บางที คนที่รู้ดีที่สุดอาจจะไม่ใช่ใครอื่นก็ได้นะ

 

สุดท้ายนี้ เธอคงสงสัยว่าเรื่องที่เขียนมาไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับตัวฉันเลย

ลองอ่านต่อไปอีกนิด

 

ฉันกำลังจะบอกเธอว่า ฉันจะออกเดินทางด้วยเช่นกัน

เธอคงไม่ได้คิดว่าฉันจะตามหาบทเพลงที่แท้จริงด้วยอีกคนหรอกนะ มันคงน่าขำน่าดูหากฉันจะทำแบบนั้น เพราะฉันไม่ใช่นักแต่งเพลงนี่

 

ฉันจะออกเดินทางเพื่อตามหาว่าสิ่งที่ขาดหายไปในบทเพลงของเขาคืออะไรต่างหากล่ะ เธอเข้าใจใช่มั้ย มันไม่เหมือนกันเลยซักนิด

 

แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะคอยส่งจดหมายหาเธอเรื่อย ๆ 

 

 

จาก คนเขียนคนเดียวกับฉบับที่แล้วมา

 
 
 
 
 
 
 
 
----------------------------
 
 
หลุดออกจากกรอบรูปแล้ว เย้
ตอนนี้วาดมาได้ 30 กว่าภาพแล้วค่ะ
อีก 10 กว่าเท่านั้น!! สู้ตาย
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

สู้ๆค่ะ รอติดตามอยู่น๊าาาา 

#4 By once upon on 2013-06-03 23:21

ภาพวาดสวยมาก
สู้สู้
( Hot! Hot! )

#3 By Nirankas on 2013-06-03 08:25

ชอบภาพค่ะ^^ และเนื้อเรื่องมีบรรยกาศดีค่ะ เป็นการถ่านทอดที่อบอุ่นดีค่ะbig smile

#2 By Domino on 2013-06-02 19:23

หลุดจากกรอบเรียบร้อย!!หนุ่มน้อยน่ารักมากค่ะ โชตะ!! ฮา
พยายามเข้าค่า!!
Hot! Hot!

#1 By ShiroHana on 2013-06-02 14:38

หมอก View my profile

Recommend

free counters